woensdag 22 november 2017

Door de Alpen naar het Meer van Annecy

Zondag 3 september 2017


Als we opstaan kleurt de hemel helemaal blauw. En juist nu moeten we Stresa en het Lago Maggiore verlaten… Nog een laatste vijfsterrenontbijt, uitchecken en we zijn weg, in 3 etappes naar huis. Vandaag tot Talloires aan het Meer van Annecy, morgen tot in de Bourgognestreek en overmorgen naar huis. De vakantie is dus nog niet gedaan. We vertrekken even vòòr 10 uur en langs een drukke weg met veel verkeer bereiken we Domodossola. Hier moeten we beslissen of we de auto op de trein plaatsen of de Simplonpas nemen om Zwitserland te bereiken. We kiezen voor het tweede. De lange weg is gemakkelijk en zelfs op de top zeer breed, maar het uitzicht op de besneeuwde alpentoppen is prachtig. We stappen even uit voor een foto en ondanks de zon is het zeer koud, dus we stappen zo snel mogelijk weer in de auto en vatten de lange afdaling aan naar Visp en daarna via Sierre en Sion naar Martigny. We genieten van de prachtige Alpen en staan opnieuw in bewondering voor de perfect onderhouden Zwitserse wegen. We rijden door ettelijke tunnels en halfopen gallerijen die ongetwijfeld veel onderhoud vragen, maar er is geen enkel spoor van slijtage te merken. Chapeau!


Op de middag zijn we in Martigny en gaan er op zoek naar iets te eten. Het is nog steeds zonnig maar toch te fris voor een terras. Uiteindelijk komen we terecht in een wat karakterloos steak house op een plein in het centrum. In een poging om toch iets mee te pikken van de lokale gastronomie, bestellen we een rösti aux herbes du Saint-Bernard. We krijgen iets zeer vettigs dat niet eens lekker is. Om 14 uur zijn we weer op weg. Via de route de la Forclaz gaat het nu naar Chamonix in Frankrijk. Reeds van kilometers ver domineert de imposante Mont Blanc het landschap. Een muur van sneeuw ligt te blinken in de zon hoewel dikke witte wolken wedijveren met de berg voor het mooiste wit. Op de foto’s is het verschil nauwelijks te zien. We herontdekken de schoonheid en de charme van de Zwitserse en Franse Alpen: hoge pieken in de verte, nu eens een brede groene vallei met lieflijke dorpjes, dan weer diepe kloven met grillige rotsen in een kolkend bergriviertje. Na Chamonix, waar het zéér druk is, gaat het richting Albertville via een smal slingerend baantje. Mooi! We rijden de Col des Aravis over. De afdaling lijkt wel een racebaan voor fietsers en motorijders en zelfs nu en dan een roekeloze auto. Levensgevaarlijk lijkt me! Net vòòr Annecy buigen we rechts af richting Talloires waar we vanavond gaan overnachten in hotel l’Abbaye de Talloires. De weg loopt langs de oever van het mooie Meer van Annecy, het vijfde (!) meer van deze reis. Talloires is een zeer charmant dorpje dat zeer veel toeristen trekt. Er staan mooie grote villa’s in het groen en langs het meer verdringen de toeristen zich op de kleine strandjes of peddelen in kleine bootjes op het water.



Het is 17 uur als we bij het hotel aankomen. We hebben vandaag 315 kilometer afgelegd. We worden zeer vriendelijk ontvangen door Loïc die ons een korte rondleiding geeft in het hotel vooraleer we de kamer innemen. We bevinden ons in een oude abdij die zeer mooi is gerestaureerd met respect voor de authenticiteit. Elke kamer ademt geschiedenis uit. We trekken meteen naar beneden voor een verfrissend wit wijntje op het terras van het hotel aan de boord van het meer. Later op de avond dineren we in het klassevol restaurant van ons hotel. Het is geen culinaire hoogvlieger maar toch lekker. De sommelier is een beetje opdringerig maar schenkt ons een zéér lekkere witte wijn uit de Savoie. Om 22 uur zijn we terug op onze kamer. We snakken naar ons bed want we zijn toch wel moe na deze drukke dag.

dinsdag 21 november 2017

Isola Bella

Zaterdag 2 september 2017 (2)


Om 12:25 uur nemen we de boot naar Isola Bella. Eerst even het eiland afsnuffelen op zoek naar een restaurant: trappen op, smalle steeg, trappen af tot aan het plein vòòr het paleis… alleen maar toeristenvallen tussen de dito kraampjes. We keren dan maar op onze stappen terug en helemaal op het einde van de kaai komen we via een poortje bij Ristorante e Bottega Il Fondello. Het heeft een klein gezellig terrasje met uitzicht op het water. Het geheel is modern uitgerust en ingericht met veel smaak. Een hele kolonie mussen volgt, nu eens vanop de stam van een palmboom en dan weer op een rij op de balustrade, alles wat er op het terras gebeurt in de hoop dat iemand een brokje laat vallen. We kiezen voor fettuccine met pesto, bufalino en gedroogde tomaatjes. Eenvoudig en lekker.



En dan trekken we naar het Palazzo Borromeo met zijn wereldberoemde terrasvormige tuinen. Er is veel volk, vooral veel groepen. We beginnen met een bezoek aan het paleis met zijn imposante zalen met hoge plafonds. We bewonderen het rijke meubilair en vooral de ongeziene collectie schilderijen aan de muur.  Ook hier weer een collectie marionetten en miniatuur-poppentheaters. Zeer fraai is ook de zaal met schitterende grote Vlaamse wandtapijten. De mooie uitzichten door de ramen op het Isola dei Pescatori zijn zeer dankbare onderwerpen voor enkele mooie foto’s. Op de benedenverdieping wandelen we door een hele reeks opmerkelijke grottenzalen in tufsteen en uitbundig versierd met witte schelpen en zwarte marmer. Zowel de wanden als de plafonds en de vloeren zijn versierd met zwart-witte mozaïeken van keien en steentjes. Meer speciaal dan mooi als je het mij vraagt. Dezelfde techniek en materialen vinden we terug in de tuin. Daar vormen ze een enorm decor vol oude beelden van Romeinse goden, engeltjes, e.a. Gelukkig wordt alles hier opgevrolijkt door de veelheid aan kleuren van de uitbundig bloeiende beplanting: oleanders, vlijtige liesjes en diverse andere blauwe, gele, witte, roze en rode bloemen. Ik weet niet goed of ik het mooi of kitscherig moet vinden. Hoe kan iemand zoiets laten bouwen? Alleen protserigheid kan
volgens mij het motief zijn. Maar… dit is natuurlijk het ideale kader voor mooie foto’s. Uit alle hoeken kan je hier kiekjes maken: een vaas, een beeld,… en dit alles in het schilderachtig decor van groen, bloemen en het meer. Het fotograferen wordt jammer genoeg bemoeilijkt door de grote massa bezoekers. Het hoogste terras aan de achterkant biedt het beroemde zicht op de terrastuinen die trapsgewijs afdalen naar het meer. Op het grootste van de terrassen zijn 2 prachtige haagtuinen aangelegd in arabeskmotieven. Alles is uiteraard perfect onderhouden. Af en toe wandelt een stel witte pauwen door het decor, trots poserend met hun grote witte pluimstaart wijd open. Op het einde van de wandeling zijn we blij even te kunnen uitblazen op een terras. Een energiedrankje moet ons de opkomende vermoeidheid helpen verdrijven. Nog steeds hebben we geen zon gezien. Dat heeft als nadeel dat we de blauwe hemel moeten missen, maar anderzijds ook het voordeel dat we voor de foto’s minder last hebben van te grote lichtcontrasten. Daarenboven zorgt de schaduw voor aangenamere temperaturen.



Om 16:30 uur zetten we terug koers naar Stresa. We gaan recht naar ons hotel waar we een bezoekje brengen aan de verschillende etages om er de kunstwerken te bewonderen.  En daarna is het tijd om onze valiezen te pakken want morgen verlaten we Stresa en vatten de terugreis aan naar huis. Vooraleer te gaan eten, drinken we nog een Aperol Spritz op het terras van Bar Gigi. We krijgen er zomaar een mini-pizza, olijven en noten bij. Als afscheid van het Lago Maggiore worden we nog getracteerd op een mooie zonsondergang boven Isola Bella. Voor morgen wordt zonnig weer voorspeld, hetgeen we eigenlijk vandaag hadden moeten krijgen. En dan is het eindelijk tijd om af te zakken naar La Piemontese waar we ook gisterenavond zo lekker gegeten hebben. Ik begrijp niet goed waarom we pas om 20:30 uur mochten komen, want het restaurant zit maar half vol. Na een klein voorgerechtje eten we spaghetti alle vongole die we laten vergezellen door een zeer lekkere witte wijn uit Piemonte. Het is lekker maar we zijn net iets minder enthousiast dan gisteren. De ene dag is de andere niet blijkbaar. Op de terugweg is er ter hoogte van ons hotel een vuurwerk boven het meer. Kort en bescheiden. Een huwelijksfeest waarschijnlijk.

maandag 20 november 2017

Isola Madre

Zaterdag 2 september (1)


Vandaag zou de mooiste dag van de week worden, maar het is zwaarbewolkt en de temperatuur zal volgens Meteovista niet hoger stijgen dan 22°C. Het zou wél droog blijven. Het is onze laatste dag aan het Lago Maggiore, dus de laatste kans om de twee resterende van de 3 Borromeïsche Eilanden: te bezoeken: Isola Madre en Isola Bella. Aan het begin van de 17e eeuw kocht de beroemde familie Borromeo een aantal eilanden in het Lago Maggiore als buitenverblijf aan. Later, in de 20e eeuw, werd de eilandengroep opengesteld voor publiek, maar Isola Bella en Isola Madre blijven grotendeels privé-eigendom, en worden tijdens bepaalde periodes van het jaar nog door de familie bewoond.



We beginnen met Isola Madre. Het hele eiland is ingenomen door de schitterende botanische tuin met verrassend veel bloeiende planten die overal kleur brengen in het groene decor van immense tropische en andere bomen. Alleen het blauw van de lucht ontbreekt want jammer genoeg blijft de hemel halsstarrig grijs. Het valt mee met de drukte dus het wordt een rustige wandeling door de tuinen. Hier en daar ontmoet je een pauw of een koppeltje goudfazanten. Het mannetje zet zijn beste veren en kleuren voor om het vrouwtje in te palmen. Vòòr het Palazzo Borromeo staat een reusachtige boom die ondersteund wordt en recht gehouden met dikke kabels. In 2006 is hij tijdens een storm neergebliksemd  en nadien terug opgetakeld. Het interieur van het paleis is rijkelijk gedecoreerd en overvloedig gevuld met allerlei parafernalia waarbij vooral een grote collectie poppentheaters met prachtige marionetten opvallen. We wandelen door de talrijke hoge kamers die zeer goed de sfeer van weleer weergeven. Overal staan trouwens levensgrote poppen in de klederdarcht uit de tijd van de Borromeo’s. Het geheel is evenwel overvol en tamelijk stoffig en muf. Buiten komen we op de zeer mooie binnenplaats die gedomineerd wordt door een lieflijk vijvertje met waterlelies en fontein, omringd door palmbomen, citroenboompjes, bougainvillea en terracottapotten.

zondag 19 november 2017

Isola dei Pescatori

Vrijdag 1 september 2017


Het is zwaar bewolkt deze morgen en tamelijk winderig, maar de zon doet haar uiterste best om door te breken.Om 10 uur staan we klaar om te vertrekken en het ziet er al een heel stuk beter uit. Maar het lijkt ons verstandig van toch maar een pull mee te nemen. We hebben ons programma gewijzigd: we gaan toch eerst naar Isola dei Pescatori en dan kunnen we morgen een combiticket naar Isola Madre en Isola Bella nemen.  De boot vertrekt om 10:45 uur en we blijken ongeveer de eerste toeristen te zijn die vandaag voet aan wal zetten op het Isola Superiore dei Pescatori, zoals het eiland voluit heet. Er heerst een heerlijke rust. De wind is intussen gaan liggen en de hemel kleurt blauw met in de achtergrond over het meer en tegen de heuvelflanken dikke witte wolkenslierten. Dat levert natuurlijk prachtige foto’s op. 


Er zijn nog maar een paar toeristen op het eiland en de eilandbewoners zetten de kraampjes en terrassen klaar voor de massa die verwacht wordt. Het duurt niet lang of het ene bootje na het andere spuwt zijn lading uit en de straatjes vullen zich algauw met toeristen. Ook wij beginnen onze wandeling. Op het uiteinde ligt een park met grote oude bomen. Het eiland is zo klein dat je makkelijk in een half uurtje helemaal rond kan gaan. Rondom heb je mooie plekjes met bomen op de voorgrond en het meer op de achtergrond of een doorkijk door de smalle straatjes tot het meer op de andere oever. Het spreekt vanzelf dat we ettelijke foto’s maken. Ik moet zelfs even op mijn stappen terug keren omdat de instellingen van mijn camera per ongeluk verzet waren en al mijn laatste foto’s overbelicht. Op het einde van de wandeling komen we bij Albergo Ristorante Verbano met zijn zeer aantrekkelijk terras. We reserveren een tafeltje tegen 13 uur. Daarna dwarsen we het eilandje door het smalle straatje dat in de lengte door het dorpje loopt. Hier wachten de enkele winkeltjes en restaurants geduldig de klanten op. In de kerk heeft een doopplechtigheid plaats. Wij zoeken in afwachting van het eten een rustig bankje op in de schaduw. De zon schijnt intussen volop en het is zeer warm. Het terras van Verbano is ronduit idyllisch: veel groen, witte parasols en zicht op Isola Bella. We krijgen een mooi tafeltje in de schaduw. We nemen het menu del giorno: insalata caprese en daarna gebakken baars uit het meer met spaghetti van courgette en geroosterde noten. We genieten van het lekkere eten, het uitzicht en het mooie weer. De volle zon en de karaktervolle witte wolken wisselen elkaar af en er staat een deugddoend licht briesje. We rekken dit moment zo lang mogelijk.


Op de terugreis met de boot komen we langs Isola Bella waar de zon ideaal staat voor de tuinterrassen en de prachtige wolken maken het plaatje compleet. Om 15 uur zijn we terug in Stresa. Dit is ons moment voor boodschappen (cadeautje voor de kleinkinderen, olijfolie, eventueel een portefeuille,…). Dat vraagt wel wat tijd maar we zien toch nog de kans om een terrasje mee te pikken. De toeristische drukte is echter groter dan verwacht en de rust wordt daarenboven verstoord door enkele groepjes halfdronken en luidruchtige mannen, vooral Duitsers. Ik loop een beetje voor gek met mijn grote paraplu want de zon schijnt nog altijd, al dreigen donkere wolken de hele tijd. Ik ben er niet gerust in want Meteovista voorspelt motregen of lichte buien. Er blijft nog wat tijd over voor een prosecco op een van de terrassen langs het meer maar lang vertoeven we er niet want het is duidelijk frisser geworden. Een pullover is nodig!


Na een korte pauze op onze hotelkamer trekken we om 20:00 uur terug naar de stad op zoek naar een restaurant voor hooguit één klein gerechtje. Het blijkt niet eenvoudig om iets deftigs te vinden. Bij één gaan we zelfs terug naar buiten zonder iets te bestellen omdat het bij nader inzien toch zeer ongezellig is. Uiteindelijk komen we terecht in La Piemontese, één van de zaken die ook door Michelin vermeld worden. Het is een mooi, stijlvol restaurant met een beetje oubollig interieur en met weinig smaak ingericht. De eigenaar is blijkbaar verzamelaar van kleurig, niet altijd even mooi glaswerk. Bij de ingang staat een schaal met verse funghi porcini en die ogen zeer verleidelijk. Ze staan echter niet op de kaart maar ze kunnen ze voor ons wél klaarmaken met tagliolini. Die kans laten we niet voorbij gaan! Vooraf wordt ons ter verwelkoming een klein soepje aangeboden en dan komt de pasta met porcini: heerlijk vers en alles zelf
gemaakt. We zijn zo enthousiast dat we, ondanks ons plan om het vanavond sober te houden, toch een dessertje bestellen. En… desserts blijken nu net dé specialiteit van het huis te zijn! We eten respectievelijk citroenparfait met gemarineerde venkel en Delices de l’Orient: ijs van masha-thee, ijs van wasabi, peer en aardbei, beide verrassend en lekker! We besluiten meteen om meteen te reserveren voor morgenavond maar dat kan slechts om 21:00 uur. Dat vinden we vrij laat en na enig aandringen kan het toch om 20:30 uur. Ziezo, nu moeten we morgenavond al niet meer zoeken. Als we buiten komen, begint het net lichtjes te regenen. Heel in de verte rommelt elfs af en toe de donder. Zo heb ik mijn paraplu toch niet voor niets meegenomen.