donderdag 1 september 2016

Nog een stukje Normandië

Woensdag 25 mei 2016

Ik heb vannacht vrij veel last gehad van reflux. Van de mosselen kan het niet geweest zijn… Een derde hoofdkussen brengt gelukkig soelaas. Als we opstaan ziet het weer er hetzelfde uit als gisteren: blauwe hemel met wolken, zonnig maar koud. Het ontbijt wordt opgediend in een klein eetzaaltje op het gelijkvloers met aartslelijke schilderijen aan de muur. Honfleur is een kunstenaarsstadje maar de topschilders moet je hier niet zoeken lijkt me, net zo min als vorig weekend in Pont-Aven. Het ontbijt is lekker en verzorgd, maar weer die mini-croissantjes: lekker genoeg maar veel te klein. We zijn van plan om vandaag op het gemakje huiswaarts te rijden en onderweg nog wat sightseeing te doen. We nemen de A28 langs Calais en Duinkerke om de dag nog een beetje te vullen. We hebben nu toch voldoende brandstof in de auto en slechts een goede 400 kilometer te rijden, amper een 5-tal uren. Het is de bedoeling om tegen de middag de snelweg te verlaten en op zoek te gaan naar een lekker restaurantje om de reis af te sluiten. We geven de Franse gastronomie nog een kans. Vooraleer de reis aan te vatten, wippen we nog even binnen in de vismijn om er de verse vissen en zeevruchten te bewonderen. We houden het op fotograferen en laten de portemonnee op zak.

Het is even over 10 uur als we de parking verlaten, zij het niet zonder de 22 € parkeergeld te betalen, nog een laatste confrontatie met de gevolgen van het massatoerisme. We hebben het wel voor een tijdje gehad met Honfleur! Ondanks een bord dat waarschuwt voor vertragingen “à cause de manifestations” geraken we vlot over de Pont de Normandie. Even voorbij Saint-Valery-en-Caux stoppen we in Veules-les-Roses dat we bij een vorige reis hadden aangestipt als een bezoekje waard. 


Het is een rustig dorpje aan zee met mooie oude villa’s in een typische stijl van de Noordfranse kust. Er is markt vandaag en dat vinden wij altijd leuk. We kopen er look en een lokale kaas uit Neufchatel. De zon schijnt en we wandelen verder tot aan het strand en de hoge falaises. Er wordt net een vissersboot aan land getrokken door een tractor. Aan wal staan handelaars de vissers af te wachten en meteen wordt de vangst ter plaatse gekeurd, gewogen en verkocht. Wij lopen er tussen met onze camera en trachten enkele mooie kiekjes te maken. Het is intussen 12:30 uur en de markt loopt op zijn einde. Het is duidelijk dat we hier geen restaurant zullen vinden, dus we besluiten om door te rijden tot Dieppe, een 30 km verder.



We parkeren de auto op een ruime parking langs het strand. De hele zone is voorzien op veel volk, maar ligt er nu tamelijk verlaten bij. We wandelen het centrum in op zoek naar een leuk restaurant waar we op gastronomisch gepaste wijze deze te vroeg geëindigde reis kunnen afsluiten. We gaan er rustig de tijd voor nemen en het mag uitgebreid zijn want dan moeten we vanavond thuis niet meer eten. Maar opnieuw ontgoochelt Frankrijk ons op culinair gebied: we vinden een sushibar, een kebabzaak, een pizzeria, een Marokkaans en een Joegoslavisch restaurant maar geen enkel Frans! Alle lijken dan nog van bedenkelijk niveau. We zijn blij na lang zoeken toch nog het Café des Tribunaux te vinden, duidelijk een oud huis met faam. Het grote terras zit vol maar wij vinden het nogal frisjes en verkiezen om binnen te gaan zitten. Het interieur heeft stijl en klasse. De service loopt duidelijk op zijn einde en de obers zijn druk doende met het afruimen van de tafels. Zo druk zelfs dat ze ons volledig negeren. Ik word nerveus en na aandringen krijgen we toch de kaart. Niets lijkt zeer aantrekkelijk en we nemen vrede met… een croque-monsieur. Die blijkt dan nog van zeer middelmatig niveau te zijn en onze stemming zakt tot nul. Daar gaat ons gezellig afscheidsdiner. We zullen vanavond dus nog een restaurantje in Gent moeten zoeken.

Het is 14:30 uur als we Dieppe verlaten. Een lange rit van ruim een uur doorheen een vrij mooi landschap en via Le Tréport brengt ons terug op de A28. Dan gaat het via Le Touquet, Boulogne en Calais naar België. Het is zeer druk op de snelweg. Hier en daar zien we kleine groepjes vluchtelingen langs de weg wandelen terwijl politepatrouilles een oogje in het zeil houden.  C krijgt onderweg een schitterend idee: laten we in Nieuwpoort een lekker visrestaurant opzoeken als afsluiter.  Dat geeft toch nog net wat meer vakantiegevoel dan het ons vertrouwde Gent. We verlaten de snelweg in Veurne en staan al gauw op de Grote Markt van Nieuwpoort. Het is nog te vroeg voor het avondeten dus op een terras nemen we eerst een aperitief, een lekkere picon vin blanc. Tenslotte trekken we naar Café de Paris, een van onze vertrouwde adresjes waar we met gerust gemoed aan tafel gaan. De slibtongetjes en de kabeljauwfilet met mousselinesaus stellen niet teleur. Zo komt er toch nog een lekker eind aan deze ingekorte reis met wisselende ervaringen op culinair gebied. Het is 21:15 uur als we thuiskomen in Gentbrugge. Vandaag hebben we 470 kilometer afgelegd en in totaal net iets meer dan 2.000 en… ik heb me geen enkel moment moe gevoeld!

maandag 29 augustus 2016

Honfleur


Dinsdag 24 mei 2016 (2)

Om 16:00 uur arriveren we in Honfleur. We laten de auto achter op de ruime gemeentelijke parking en gaan op zoek naar een hotel. We hebben een paar keer zéér lekker gegeten in l’Absinthe en stellen vast dat zij nu om de hoek een hotelletje uitbaten met dezelfde naam. Er is nog plaats en we boeken meteen een kamer en krijgen zelfs ongevraagd een reductie van 160 naar 130 €… Het hotel is gevestigd in een groot oud huis met zeer gezellig interieur en dito kamer: oude eiken balken, kleine venstertjes, antieke meubelen. Nadat we ons geïnstalleerd hebben, trekken we erop uit voor een wandeling langs het pittoreske haventje. Hier is alles nog onveranderd en er heerst een tamelijke toeristische drukte. We beginnen met een fris glas chardonnay op een zonnig terras, maar als de zon af en toe verdwijnt achter de wolken, wordt het toch tamelijk fris. We wandelen door de oude straatjes en langs de haven op zoek naar een geschikt restaurant voor vanavond. Onze keuze valt op Le Bistrot du Port die toehoort tot dezelfde eigenaar als ons hotel. Samen met Restaurant La Grenouille neemt het het grootste deel van de straat tegenover de vissershaven in beslag. De twee grote overdekte terrassen lopen in elkaar over en maken samen gebruik van de reusachtige “écailler’ of toog vol verse vis en zeevruchten. Het ziet er veelbelovend uit. Het zal dus een plateau de fruits de mer worden.


Als we er om 19:00 uur binnenstappen, zit het ruime terras al behoorlijk vol. Het is een aangenaam overdekt terras dat stijlvol is ingericht en tamelijk chique aanvoelt. C gaat voluit voor de zeevruchten en ik hou het op een vissoep vooraf en mosselen daarna. De plateau de fruits de mer is vrij groot, maar we hebben hem vroehger toch vaak overvloediger gehad en… frisser. Ook de vissoep is niet echt om over naar huis te schrijven. Nadat mijn soep is afgeruimd blijf ik vergeefs wachten op mijn mosselen. Uiteindelijk vraag ik of ze me niet vergeten zijn en de (onvriendelijke) dienster gaat de keuken in en komt onmiddellijk terug met een pot mosselen.
Als het deksel er af gaat, slaat de damp tot aan het plafond en ik kan de hete mosselschelpen nauwelijks met mijn vingers aanraken.  De kleine mosseltjes zijn verschrompeld tot taaie, kleurloze én smaakloze bolletjes. Dit kan en durf ik niet opeten. Waarschijnlijk heeft de pot de hele tijd op het vuur staan koken. De dienster brengt ze terug naar de keuken en komt nadien vragen of ik de kaart wil voor iets anders. Van excuses geen sprake. Desgevraagd zegt ze dat de chef vond dat de mosselen wél lekker waren… Ik heb nergens geen zin meer in en stel me tevreden met de intussen koud geworden frieten. Ook de wijn is ontgoochelend en daarenboven zeer duur: 36 € voor een zeer matige Rully. Le Bistro du Port is dudelijk op het massatoerisme afgestemd en niet op kwaliteit. Dit is in 4 dagen tijd onze tweede zware ontgoocheling in de Franse culinaire wereld die ons zoveel jaren bekoord heeft. Er is veel veranderd in Frankrijk.


vrijdag 26 augustus 2016

Vroegtijdig naar huis

Dinsdag 24 mei 2016 (1)

De verontrustende berichten gisterenavond op tv over het tekort aan brandstof heeft ons doen beslissen om toch maar de rest van de reis af te blazen. Ik wil vooral niet het risico nemen van volgende week niet op de afspraak te zijn in het ziekenhuis. Het is daarenboven niet leuk om voortdurend ongerust rond te rijden en vruchteoos te zoeken naar een open benzinestation. We zullen dus de hotels in Douarnenez, Roscoff en Beuvron-en-Auge maar annuleren en we zien wel wat ze ons zullen aanrekenen. Volgens Booking.com moeten we 50% van de kost betalen.

Om 8:00 uur loopt de wekker af. Ik heb niet al te best geslapen want ik heb een hele tijd liggen dubben over de terugreis. Daarenboven was er was geen verduistering op de kamer zodat ik al vroeg wakker werd. Pas nu ontdek ik aan ons bed een schakelaar voor de electrische rolluiken.  De zon schijnt maar er verschijnen ook wolken aan de blauwe hemel. In de veranda genieten we van een lekker en uitgebreid ontbijt met zicht op zee en dan nemen we afscheid van Ar Men Du. Om 10:00 uur stipt vatten we de teugreis aan. We wachten nog even af tot in Rennes en zullen daar beslissen of we via Parijs of via het Noorden gaan rijden. In Névez kunnen we nog eens voltanken en volgens onze boordcomputer kunnen we nog 1045 kilometer rijden. Dat moet volstaan om thuis te komen, maar ik vertrouw het toch niet helemaal. Op de autosnelweg zien we uitzonderlijk veel tankwagens wat dus betekent dat de bevoorrading toch terug op gang gekomen is. In Rennes heerst aan de meeste benzinestations een gewone drukte, eentje is gesloten en aan een ander staat een wachtrij van een paar 100 meter. We beslissen om door te rijden en slaan af richting Caen. Tegen de middag stoppen we even om een overblijvend taartje en koek op te eten. In een echte maaltijd hebben we geen zin. De hele voormiddag is er zon maar in de namiddag is het meer bewolkt en tamelijk koud, amper 15 à 17°.

Tegen 15:00 uur hebben we een 400 kilometer afgelegd en we besluiten bij afrit 29 de autosnelweg te verlaten. Vanaf nu doen we het rustig aan en voor vanavond vinden we nog wel een leuk hotelletje. Eigenlijk zijn we dicht bij Beuvron-en-Auge en Méry-Corbon waar we voorzien waren om zaterdagavond respectievelijk te dineren en te logeren. We besluiten langs te rijden en te vragen of ze nu misschien een kamer vrij hebben. Toch eerst maar eens bellen, maar we rijgen geen antwoord. We zien uiteindelijk van ons plan af en besluiten door te rijden naar Honfleur. Daar hebben we mooie herinneringen aan en daar zijn hotels en restaurants genoeg. Onderweg genieten we van het Normandisch landschap: groene heuvels, pittoreske huisjes en hoeves met hun typische strooien daken en vakwerkgevels. In het groen vallen hier en daar grote witte vlekken op van bloeiende bomen en struiken. In de weiden staan de laatste bloeiende fruitbomen met hun voeten op een geel tapijt van boterbloemen en de bermen kleuren wit van de kruizemunt en geel van de boterbloemen. We doorkruisen het kaasstadje Pont-l’Eveque met zijn talrijke gekleurde vakwerkhuizen. Hier tanken we nog eens vol. Nu zijn we dicht genoeg bij huis om ons geen zorgen meer te hoeven maken.

maandag 22 augustus 2016

De chaumières van Kérascoët

Maandag 23 mei 2016 (3)


Even verder in de buurt van Rospico komen we aan het pittoreske dorpje Kérascoët. De talrijke chaumières hebben met hun strooien daken een hoog Bokrijkgehalte. Ook hier bloeien allerlei voorjaarsbloemen weelderig en de blauwe hemel is bezaaid met mooie witte wolkjes. Ideaal voor de foto’s natuurlijk. 


We rijden nog even door tot in Port Manech, een rustig klein haventje met plezierbootjes die ver in het water aangemeerd liggen te dobberen. Op een bankje op de kade komen ouderlingen samen om te keuvelen en samen te genieten van de stilaan ondergaande zon. Het ziet er zeer gezellig uit maar voor ons is het tijd om terug te keren naar ons hotel en ons stilaan klaar te maken voor het diner. Daar verwachten we veel van want we kozen dit hotel o.w.v. de Michelinster.


 Om 19:00 uur dalen we af naar het restaurant. Het interieur is eenvoudig maar heeft toch klasse. De ramen rondom geven iedereen mooi zeezicht wat toch wel voor een zeer aangename sfeer zorgt, fris en luchtig. Het restaurant zit zo goed als vol. We beginnen met een glaasje champagne en dat wordt vergezeld van een drietal niet zo indrukwekkende hapjes. Wat volgt is echter de Michelinster meer dan waardig: vernieuwend, lekker, mooi en modern gepresenteerd. Vooral de rauwe dorade is een culinair hoogstandje maar ook de barbue en de canard zijn voortreffelijk. Na de teleurstelling van gisterenavond zijn we opnieuw verzoend met de Franse gastronomie. Heerlijk! Het is 23 uur als we terug op de kamer zijn en we blikken terug op een mooie dag, op alle gebied een groot contrast met gisteren.


zaterdag 13 augustus 2016

Concarneau

Maandag 23 mei 2016 (1)

Nog steeds zijn we in twijfel of we al dan niet blijven. Als we vandaag niet kunnen bijtanken, moeten we echt overwegen om naar huis te vertrekken. In ieder geval gaan we proberen om niet teveel kilometers te doen. Volgens de dame in het hotel zou er in Concarneau een station zijn dat gisteren open was en vandaag zouden ze een levering krijgen. Maar het is allemaal “zou”… We besluiten om vandaag Concarneau te bezoeken en daarna Quimper, dat is beide niet zo ver. Als we Pont-Aven buitenrijden zien we tot onze verrassing een benzinestation dat zowaar open is. Er staan een paar wagens aan te schuiven en we sluiten er bij aan. Blijkbaar zijn de tankbeurten gerantsoeneerd tot 15 € per wagen. Dat is toch al iets. Een Duitse toerist maakt zich dik omdat hij niet meer krijgt en dat leidt tot een hevige discussie met de pompbediende die er zelfs mee dreigt dat hij helemaal niets krijgt als hij niet ophoudt met mopperen. Als het onze beurt is, merkt ze op dat wij Belgen zijn en vraagt of we nog blijven of naar huis rijden. Ik zeg dat we naar huis terugkeren en dan zegt ze: “dan mogen jullie voltanken, maar…” en met de wijsvinger op haar lippen laat ze ons verstaan dat we het niet moeten verder vertellen. We zijn opgelucht en trekken  verder met een volle tank.


Concarneau ligt op amper 16 kilometer en we arriveren er om 11:00 uur. Het is een vestingstad met een mooi bewaard gebleven versterkte muur en toegangspoort tot de “Ville Close”.  Bij de ingang ervan kunnen we de auto gratis achterlaten op een grote parking. Zeer veel volk is er niet maar in de smalle straatjes binnen de remparts heerst een gezellige drukte. De zon is van de partij dus we kunnen ons hartje ophalen met het maken van foto’s: leuke winkeltjes, veel bloemen, oude gevels en buiten de stadsmuren schilderachtige bootjes, al dan niet gestrand op het droge. In een conserverie kopen we een paar doosjes ingemaakte sardines en makreel, een specialiteit van de streek. Na onze wandeling door de binnenstad is het tijd om iets te eten. Met de vele crèperies kan dat geen probleem zijn. Vooraf nemen we plaats op een terrasje in de schaduw voor een cider als aperitief. Het is er heerlijk om te zitten en de voorbijgangers gade te slaan. 


Aan de overkant is er een leuk restaurant met groot terras dat stilaan vol loopt: La Porte au Vin. We besluiten niet verder te zoeken en er een van de laatste tafeltjes in te palmen vòòr alles volzet is. Tegen onze gewoonte in gaan we in de volle zon zitten en daar hebben we geen spijt van. De warmte is perfect verdraagbaar en we hebben al gauw een echt zomers gevoel. Ook het eten valt mee. C geniet van haar sardines grillées en ik van een zoute pannenkoek, “la complète traditionelle” d.w.z. met ham, ei en Emmenthal. Net zoals in de Gwenola in Gent, maar dan iets fijner en beter. Een betere plek om te genieten van de Bretoense keuken en van de schitterende locatie hadden we niet kunnen vinden. We sluiten af met een koffie en om 14:00 uur trekken we terug op pad. We willen ook het stadsgedeelte buiten de muren verkennen, maar daar valt niet veel te zien. Na een uurtje stappen we terug de auto in nadat we besloten hebben om Quimper te laten voor wat het is en op het gemak langs de zee af te zakken naar Névez, onze bestemming voor vanavond.




donderdag 11 augustus 2016

Alles gesloten

Zondag 22 mei 2016 (3)


Voor vanavond hebben ze ons in het hotel Le Petit Bouchon aangeraden, een eenvoudig maar degelijk restaurantje en één van de weinige die op zondagavond open zijn. We hebben tijd genoeg om toch eerst eens polshoogte te gaan nemen. Zeer aantrekkelijk ziet het er niet uit en we besluiten om niet te reserveren. Er is in het hele stadje immers nauwelijks een levende ziel te bespeuren en wie weet vinden we toch nog een beter alternatief. We wandelen nog even het stadje door, maar er is amper één restaurant te vinden. En dat kan ons nog minder bekoren. Het zal dus toch Le Petit Bouchon worden. Maar het is nog veel te vroeg, dus we kunnen nu rustig nog eens alle bakkerijen aflopen op zoek naar heerlijke bretoense zandkoekjes om mee te nemen naar huis. Overal kunnen we proeven en ze saken overal even lekker. We kunnen dus net zo goed kiezen op basis van de mooiste verpakking. Uiteindelijk verkiezen we toch de vertrouwde Traou Mad ondanks de simpele kartonnen dozen. Het is immers voor eigen gebruik en kwaliteit gaat boven mooie presentatie. Voor de kleinkinderen mogen het wél leuke metalen doosjes zijn en die vinden we bij Georges Larnicol, “Meilleur Ouvrier de France”. Het is te koud voor een terrasje, dus de resterende tijd brengen we door op onze kamer.


 Om 19:30 uur oordelen we dat het nu toch tijd is geworden om te gaan eten. Eerst ga ik toch nog even de auto verplaatsen want die staat, gezien de manoeuvreerproblemen deze morgen, heel ver geparkeerd bij de haven. Ik haal hem wat dichterbij zodat ik morgenvroeg niet te ver moet lopen. En dan trekken we naar Le Petit Bouchon. Groot is onze verrassing als we er aankomen: op het venster hangt een briefje “Fermé le dimanche soir”. Dat hing er een uur geleden nog niet! Noodgedwongen dan maar naar de enige resterende mogelijkheid: Chez Matty & Matto. Het is een eenvoudig café-restaurant dat uitgebaat wordt door een kunstenaarskoppel en dat zie je aan de inrichting: overal felle kleurtjes en schreeuwlelijke schilderijen. De kunstenaar en zijn vrouw ontvangen ons enthousiast en brengen ons via een smalle trap naar de eetzaal op de verdieping. De gastvrouw praat ronduit en enthousiast over België. Ze is al in Gent geweest maar kent Luik beter.  Achteraf blijkt ze Gent te verwarren met Oostende… We krijgen een dubieuze menukaart aangeboden en spelen op veilig: we kiezen voor rumsteak met pommes dauphin. Het hapje vooraf voorspelt weinig goeds: een vijftal purees, zeer kleurrijk maar smaakloos. Het vlees is al even teleurstellend: droog, geen kruiding, geen saus., maar het meest teleurstellend zijn de begeleidende aardappelen en groenten. De helft van ons bord blijft onaangeroerd en dat gebeurt ons zelden! Zelfs het karafje rode wijn is van zeer bedenkelijke kwaliteit. We hoeven geen koffie meer en zo gebeurt het dat we al om 20:45 uur terug op onze kamer zijn. Buiten is er geen levende ziel te bespeuren en het is wolkenloos maar ronduit koud. Vandaag was een echte pechdag: flauwe uitstap, téveel kilometers voor niets, veel regen, slecht restaurant, schrik voor benzinetekort. Hopelijk morgen beter… Op het tv-nieuws hebben ze het voortdurend over de blokkeringen van de raffinaderijen en de bevoorradingsproblemen. De toon is echter een beetje positiever zodat ook wij wat optimistischer worden voor de komende dagen.